ความรักกับความเมตตา


ในทัศนะของพระพุทธศาสนา ความรักเป็นเรื่องของอารมณ์
ความเมตตาก็เป็นเรื่องของอารมณ์เช่นกัน
แต่ความรักปริมณฑลแคบกว่าความเมตตา
เพราะความรักนั้นเกิดขึ้นจำเพาะเจาะจงกับคนที่เรามีความเสน่ห์หาเท่านั้น
ส่วนความเมตตา สามารถขยายปริมณฑลจากคนที่เรารักไปจนถึงคนที่เราเกี่ยวข้อง
ไปจนถึงคนที่ร่วมชาติ ไปจนถึงคนที่ร่วมโลก ร่วมสากลจักรวาลก็ได้
ฉะนั้น ความรักและความเมตตาจึงต่างกันในด้านคุณภาพและปริมาณ

ความเมตตาสามารถพัฒนาได้อย่างไม่มีขีดจำกัด
แต่ความรักนั้น เมื่อเรารักใครสักคนหนึ่ง
เรามักหยุดอยู่กับคนๆนั้น
จนกระทั่งบางครั้งเราคิดว่า ถ้าขาดคนที่เรารัก
เราก็พร้อมจะจบชีวิตลงไป
ความรักในเชิงชู้สาวมาพร้อมกับความคับแคบ
ส่วนความเมตตานั้น พอมีเมตตาและยิ่งฝึกเมตตาให้มีมากขึ้นเรื่อยๆ
ก็ยิ่งขยายอาณาบริเวณแห่งความเมตตากว้างขวางออกไป
จนถึงขนาดที่ว่า สามารถเมตตาได้กระทั่งตัวเอง ไปจนถึงขอบปากของจักรวาล

หากเราฝึกใช้ชีวิตของเราอย่างมีสติ ฝึกแยกแยะสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวเรา
และฝึกการปล่อยวาง การตัดสิน ตีความ กับเรื่องเหล่านั้นได้
เราก็จะสามารถอยู่กับปัจจุบัน ที่ไม่ติดยึดกับตัวตนของเรา
และ ณ นาทีนั้น เราก็จะสร้างความเป็นไปได้ของการเป็นความรักที่แผ่ขยายอาณาเขต
ออกไปสู่ความเมตตา จากตัวเราสู่คนในชีวิตของเรา สู่ชุมชนของเรา
สู่ประเทศ สู่โลก และ จักรวาลของเราได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s